Artemis
Bliźniacza siostra Apollina nie kwapiła się od urodzenia do bycia żoną. Mawiano na nią Czysta lub Wieczna Dziewica, gdyż nie znosiła by mężczyzna choćby spoglądał na nią. Pieknośc jej była słynna, pokusie patrzenia na nią nie każdy mógł się oprzeć, wielu śmiałków narażało się na jej gniew. Artemis ukochała las, tam sprawowała swoje rządy, przebiegając chaszcze na czele orszaku wiernych nimf i psów. Z łukiem w dłoni lub oszczepem. Lud czcił ją także jako boginię śmierci i płodności jednocześnie. Patronka roslin, zwierząt, dzieci i matek w czasie porodu. Prawdobodobnie składano jej ofiary z cudzoziemców schwytanych u wybrzeży, a w Sparcie wymierzano kary biczowania w ten sposób, by krew tryskała na posąg boginii. Mimo to, Artemis była czczona jako dobre bóstwo, szczególnie dla kobiet. W dniu slubu jej składano modły i ofiary o pomyślnośc na nowej drodze życia. Pogardzała biesiadami na Olimpie, twierdząc, że boski nektar jest mdły, a ambrozja nawet nie równa się do leśnej, źródlanej wody.